Het gebeurt niet iedere dag ‘s morgen bij het opstaan in je tuin ineens een weermacht van klonen te ontmoeten. Ik kreeg het er koud van. Vroeg me af wat ze zochten. Ze zagen er voor mijn gevoel akelig ‘duits’ uit. Waarschijnlijk in mijn hoofd ergens nog een verstopt trauma uit de tweede wereldoorlog. Je weet het maar niet. Kortom, ik nam mijn jachtgeweer van de schouw en schoot vanuit het raam waarschuwingsschoten in de lucht. Ze keken niet op of om, bleven onverstoord voor zich kijken. Deden alsof ze hier al eeuwig stonden.

Ineens begon ik aan hun kleuren te wennen, vond ze zelfs mooi. Ook hun mannelijke gespierdheid viel me op, terwijl ik toch zelf man ben, en daar nou eigenlijk niet van onder de indruk zou moeten zijn. Er ontstond jaloershied in me. Hoe zou mijn vrouw dit vinden als ik er al voor open stond. Ze zou me kunnen verlaten, er met de één of ander van deze mannen vandoor kunnen gaan.

Het kroost
dat aan haar rok trok
terwijl de lucht
van kroot en kool verzadigd was

hij sleep de punten
over schuurpapier
tekende met dunne strepen
zijn lijden op linnen

op de veiling
herleven lijnen

jf

Zwoele meidag
tussen velden glijden fietsen
blikken zweven
over zwaaiend koolzaadgeel
drukkend geurt de bloesem
onder morgenzon

waar een laatste akker braak ligt
door de mens vergeten
bloeien bontgekleurde veldviolen

als breekt de geest
van een verloochend godsbeeld
weer de grond uit

jf

Soms dicht ik zinnen
met mijn tong
aangerolde woorden
waartussen
mijn tongtip plaats neemt
als worden de gaten
tussen woord en woord
gedicht

het sist en slist
bij het dichten van hiaten
tussen zin en onzin

soms sta ik stokstijf
muisstil
breng er
geen tong meer tussen

dan is alles gedicht

jf

Groen trekt zich terug
akkers ontkleuren naar zwart
schril schreeuwt de ekster

jf

Verzoening zoek ik
tussen zuid en noord
zin en woord
mengsel van warm en koud
lauw als feestsoep

ben ik wel de mens
van middelmaat
van lauwe soep
of eerder toch het wezen
van noord of zuid
die doet of laat
mint of haat

jf

Tussen opkomst en ondergang
het zuiden, verborgen
in het zenit van de boog

gestrekt uitspansel, waar
trekvogels
nog voor de laagste stand
hun roep begaan

rozen
aan het kortste einde trekken

jf

Zuidwaarts vliegen ze
de eeuwige roep volgend
terend op hun vet

jf

Spaliergebonden
wacht de roos op de avond
blozend lacht de zon

jf